Aconcagua Els en Harry

Els aan de telefoon (maandagavond 21 uur Nederlandse tijd)

Het gaat goed met Els. Het was voor haar een zware teleurstelling dat Harry moest stoppen en ze heeft  getwijfeld of ze samen met hem zou afdalen.  Els heeft toch besloten door te gaan en krijgt daarvoor ook steun vanuit de groep. De gidsen en de medeklimmers zijn erg sympathiek; dat maakte de keuze gemakkelijker.

Morgen gaan ze naar kamp 1 (kamp Canada) en vervolgens elke dag een stukje hoger (geheel volgens het programma). Nu Harry weg is heeft Els geen tentmaatje meer en daarom heeft ze vanaf nu een eigen tentje. Dat betekent wel meer bagage, maar daarvoor heeft Els een drager ingehuurd.

De topdag is gepland op vrijdag en voorlopig blijft dat staan. Het weer is vrij goed, al dreigt er wel zo nu en dan een onweersbui. Afgelopen nacht woei het hard en sneeuwde het enige tijd. In de loop van de dag is die sneeuw weer helemaal verdwenen (overigens ook te zien op de webcam).

Bericht van Harry uit Penitentes Hotel Ayelen

Kort: Mijn zuurstofopname zakte in drie dagen pijlsnel van 78 via 66 naar 55 procent en daarom ben ik afgevoerd per helikopter. Een zuurstofopname van 70 is normaal. Twee jaar geleden zat ik in de 90!  Ik wacht nu op een transfer vanmiddag, vanuit Penitentes, naar Mendoza en daar zal ik pas laat vandaag aankomen.

Ik voel me verder goed. Moest wel wat hoesten vanmorgen en loop ook snel naar adem te happen.

Gisteren (zaterdag) hadden we een rustdag. Els en ik zijn naar de refuge gelopen op een half uurtje. Daar hebben we met ontzettend veel moeite een bericht naar jullie gezonden. Als de foto is overgekomen dan was die van Els bij Plaza Francia met uitzicht op de Aconcagua (foto is niet aangekomen – Ben). Morgen nieuwe foto poging. Hier konden we ook douchen: Harry is daarbij bijna bevroren. Vervolgens bleek mijn fototoestel het niet meer te doen. Bij de medische controle bleek ik (Harry) een te lage zuurstof opname te hebben en mocht vandaag dus niet mee naar Kamp Canada. Els kende natuurlijk geen problemen en was alleen maar moe toen weer ze terug kwam in het basiskamp.

De groep met Els kwam in 3.15u tot 5040 m, de gids vond dat snel. Het was een heel steile helling. Dat is omhoog niet fijn maar naar beneden, door gruis en steenslag, echt vervelend. Het was voor Els een enerverend tochtje.

Harry kwam tot de refuge van gisteren (hoogte bekend). Harry moet vandaag weer naar de doker (1900 u). Morgen gaan we allemaal acclimatiseren, dat betekent: oefenen op de gletsjer met stijgijzers.

Jullie begrijpen wel dat Els zich zeer goed voelt. Harry ook, die moet alleen erg hijgen als hij zich inspant. De arts en de gids zeggen dat je acclimatiseren de tijd moet geven, maar ik begin er wel een beetje over in te zitten. Vanmorgen is de eerste opgever terug gegaan. Julio de Argentijn vond dit basiskamp wel hoog genoeg.

Groeten vanuit het basiskamp.

Els en Harry

Vanaf refugio Plaza de Mulas 4370m

woensdag

Na het vertrek van Penitentes moeten we weer in checken en lopen vervolgens naar Plaza Confluencia. Een kort ritje maar voor velen al een echte trip. Mooi landschap met veel wind. Confluencia is een luxe kamp.  Onze tenten staan er al en we hebben met z’n tweeën zelfs een 3-pers tent (ieder dus 30 cm meer naast het slaapmatje). Er zijn ook afgesloten latrines (INKA sleutel). Het is dat je je papier in een plastic zak moet doen, maar anders lijkt het bijna gewoon kamperen.

donderdag

De acclimatisatietocht naar Plaza Francia op 4200m. Heel mooi landschap en ook nu weer een harde wind (wél 25 gr C). Onderweg zagen we resten van de eerste Inca bewoners in dit gebied.

Medische check. Alleen bloeddruk en zuurstofopname en hartslag. Wij mogen allemaal door.

vrijdag

Dag naar het basiskamp is erg zwaar. De hele dag de brandende zon en een eentonig landschap. Na 5 uur (25 km) wandelen waren we pas 300m gestegen. Dat is in die 4 uur daarna wel goedgemaakt. In de Alpen is een vierduizender een hele prestatie, dat vonden wij gisteren ook. De laatste helling naar Plaza de Mulas was heel steil, 400 hoogtemeters. Toen, om 18.00 u, waren de gidsen zo aardig om de tenten voor ons op te zetten. Wel tweepersoons, dus de 30 cm extra hadden we nu niet.

Wij voelen ons goed. Hebben geen last van de hoogte. Els eet en slaapt wel veel beter. Daardoor plast ze ook veel, dat is dan weer een nadeel.

PS nog een eerder niet genoemde tochtgenoot: Werner, een Duitser

Gisteren na het diner 23.30 u (hier, voor ons voelde het als 3.00 u ´s nachts) hebben we nog even moeten ompakken. We zijn er dus al weer vroeg uit. Om 8.45 u gaan we de permit halen en om 10.00 u in de bus naar Penitentes. Het weer is als 2 jaar geleden. Geen zomer dus. De gidsen geven aan dat er veel sneeuw is op de berg. Dat wordt weer lopen, tent opzetten en wachten tot het stopt met sneeuwen. Dat duurde toen 15 tot 20 uur en het schijnt nu weer zo te zijn.

We moeten al veel dragen, de ezels gaan direct van Penitentes naar het baisiskamp. Wij hebben dus alle kleding (voor warm 30 gr tot koud rond 0 gr) en de slaapspullen in de rugzak. Niet extreem zwaar - ik schat 10 kg- maar wel veeel meer als een dagrugzakje.

De namen van de leden van de goep kennen we bijna: Julio (Arg), Kevin (Irl), Lars en Tina (Nor) Adriana en Philip (Mex) en Jef (Can).

We hebben ‘Paki’, de gids van twee jaar terug, bij het diner even gesproken. Die loopt gelijktijdig de Vacas Valley route met drie gidsen op drie klanten!

Ik probeer even op de valreep een berichtje uit Mendoza: Het gezelschap heeft elkaar vanavond ontmoet, we hebben met de gidsen kennis gemaakt, en morgenochtend vroeg gaan we op stap voor de permits (kost ook weer 300 dollar) en we moeten Inka betalen.

Leuke mensen, twee uit Noorwegen (een man en een vrouw) twee uit Mexico (een man en een vrouw) een man uit Ierland, een man uit Canada, een man uit Argentinië, meer weet ik even niet. (ben erg moe). De namen komen misschien morgen als we in Pennitentes zijn. Een goede reis gehad, wel 8 uur moetem wachten in Chili, dat is erg lang. Mendoza is alsof je niet bent weggeweest, leuk!

Els de Jager en Harry van Eldik deden in januari 2007 een poging de Aconcagua te beklimmen. Samen met vier andere Nederlanders: de gebroeders Dré en Paul de Wit, Alex van den Berg en Els haar partner Ben Bakker, namen zij deel aan een internationale expeditie. Els daalde na het bereiken van kamp 1 af, omdat Ben last kreeg van hoogteziekte. Harry moest tijdens de topdag omkeren. De gidsen lieten hem niet verder gaan. Beiden namen zich voor nog een keer een poging te wagen. In 2009 keren zij terug.