Aconcagua Els en Harry

In 2007 namen Ben en ik, samen met 4 klimvrienden uit Nederland en nog wat jongens uit zowat alle delen van de wereld, deel aan een expeditie naar de top van de Aconcagua. Deze berg is met zijn hoogte van 6962 meter de hoogste van Zuid Amerika en buiten de Himalaya de hoogste berg ter wereld. De Aconcagua is dus één van de “Seven Summits”, de hoogste toppen van ieder continent. Ben en ik moesten toen helaas de expeditie voortijdig verlaten i.v.m. hoogteziekte van Ben.

Afgelopen september kreeg ik een mail van Harry van Eldik, één van de hierboven genoemde klimvrienden. Hij vroeg me of ik zin had om samen met hem een nieuwe poging te wagen de Aconcagua te beklimmen. Ik hoefde er nauwelijks over na te denken, maar natuurlijk moest ik dat wel eerst met Ben bespreken voor ik volmondig toezegde. Ben begreep wel dat dit voor mij nog een eenmalige kans was die berg op te gaan. In 2007 gaf ik al aan dat die berg nog niet van me af was. Maar om weer een klimgroep te vinden die daar de tijd, de energie en niet te vergeten het geld voor over heeft, is niet zo eenvoudig. Harry kwam in 2007 tot 6500 meter, omdat de gids aangaf dat verder gaan voor hem geen optie was. Mogelijk zou hij wel de top halen, zo werd hem gezegd, maar ze maakten zich ernstig zorgen of hij de afdaling nog wel aan zou kunnen. Harry was het hier helemaal niet mee eens, maar de gids heeft het laatste woord, daar valt niet aan te tornen. Je beoordelingsvermogen (misschien ook wel dat van de gids) functioneert op deze hoogte niet meer zo goed en je moet (achteraf) wel blij zijn dat er een ervaren gids is die op je let.

Revanche

Zowel Harry als ik hielden revanche gevoelens over aan die tocht. We spraken af maar gauw te gaan en dus hebben wij geboekt bij Inka Expediciones in Mendoza, dezelfde organisatie als in 2007, die bij ons (achteraf) toch een goede indruk had achtergelaten. We vertrekken 1 februari vanaf Schiphol.

Training

Van Guido Vroemen, sportarts en triatleet, werkzaam bij het Sport Medisch Centrum van Marti ten Cate in Amerongen, krijg ik trainingsschema’s. Hij verzorgde ook mijn trainingsschema’s in 2007 voor de New York marathon en hij vind het leuk nu eens trainingen voor een dergelijke bergtocht te verzorgen. Het gevolg is nu dat ik wekelijks 7 trainingen afwerk. Dit zijn 5 looptrainingen en 2x naar de sportschool. Dat vergt natuurlijk heel wat tijd, maar omdat ik vanaf 1 november jl. met prepensioen ben, lukt dat. Ik ben nu al bijna 11 weken met zijn schema’s bezig en het gaat me goed af. Geregeld word ik tijdens mijn looptrainingen vergezeld door Ria en Yvonne. Dan loop ik samen met hen mijn herstel- en intervaltrainingen. De lange duurlopen zondags mag ik alleen doen. Naar de sportschool word ik op woensdag vergezeld door Dineke, Ria en Anneke - we doen dan Pilates – en vrijdags heb ik krachttraining, dan doet Ben met me mee.

Door al deze “meelopers” word ik extra gestimuleerd door te gaan en ook met slecht weer toch de loopschoenen maar aan te trekken. Ik ben blij met hun support!

Haute Route

Afgelopen zomer hebben Ben en ik lekker in de bergen gelopen en geklommen, we deden o.a. de “Haute Route”, een tocht over de hoge gletsjers en toppen van Chamonix naar Zermatt. We sliepen in hooggelegen berghutten, een prachtige tocht! En achteraf bezien al een goede voorbereiding op.

Nog een week te gaan

Het is nog maar een week voordat ik vertrek naar Mendoza in Argentinië. Tot nu loopt alles op rolletjes, ik doe bijna dagelijks mijn looptrainingen en maak mijn bezoekjes naar de sportschool. Een klein maar heftig buikgriepje heb ik inmiddels overleefd (wat gedwongen rust kan misschien niet eens kwaad) en het is nu zaak alles goed op een rijtje te zetten. Dat betekent lange lijsten afwerken met alle zaken die je zoal nodig hebt voor een dergelijke onderneming. Ook: zijn de vliegtickets in orde, de vooruitbetalingen aan Inka expedicones? Hoe is nu stand van de dollar? Het overgrote deel van de kosten moet contant aan het expeditiekantoor in dollars uitbetaald worden, (help! de dollar stijgt weer!) Ook: medicijnlijsten waarmee ik onderhand een kleine dokterspost in Argentinië kan opzetten.

De uitrustingslijsten omvatten alle kleding + technische accessoires. Dit is een lange lijst die vol staat met uiterst noodzakelijke zaken. Alleen de kleding al: wat lichte kleding tijdens de trekkingdagen naar het basiskamp, maar daarna een zelfde uitrusting als je op de Mount Everest nodig hebt.

Ronald Naar

Deze berg kan extreem koud zijn, Ronald Naar, die de Aconcagua in 1989 beklom, schrijft hierover: “de Aconcagua heeft zelfs voor Andes begrippen een ongenaakbare hoogte, vergelijkbaar met de Himalaya-reuzen. Zij rijst zo ver boven de omringende toppen uit dat al op halve hoogte geen enkel massief het uitzicht meer hindert. Dit heeft echter ook een keerzijde: rondom de kruin van de Aconcagua heerst een stormachtig microklimaat. Vroeg in de ochtend vormen zich aan aan de top flarden cumulus die geleidelijk aangroeien tot enorme wolkengevaarten boven de omringende bergkammen en valleien. Deze wolken brengen hevige regen- of hagelbuien. Hogerop wakkert een meedogenloze stormwind aan die een snelheid van meer dan 250 km per uur kan bereiken. Op sommige dagen is de orkaan rond de top zelfs zo krachtig dat zich een honderden meters lange vlag van weggeblazen sneeuw- en ijskristallen vormt. Tegen de avond slinken de wolkenmassa’s, maar de stormwinden blijven onverminderd doorrazen. Slecht af en toe bindt de moorddadige wind iets in en kunnen klimmers een snelle beklimmingspoging wagen. Op die momenten voel je je echter als een veertje op een bergreus. Je bent volledig overgeleverd aan zijn humeur. Eén zuchtje adem en weg ben je.” (aldus Ronald Naar).

Bepakking

We slapen in tentjes zodat slaapmatjes, slaapzakken, kookgerei en verder alles wat daarbij hoort meegenomen moet worden. Klimschoenen, expeditieschoenen, pickel, stijgijzers, dit alles neemt veel ruimte in en zorgt voor een aanzienlijk gewicht. Ik neem een flinke plunjezak mee en probeer het gewicht onder de 20 kg te houden hoewel ik tot 30 kg mag gaan. Maar daar heb ik alleen mezelf maar mee. Die plunjezak wordt naar het basiskamp door mulas (muilezels) vervoerd, ze dragen dan een flink deel van de bagage. Daar vandaan moeten we het op eigen kracht doen. Dat betekent rugzakken dragen met veel kilo’s aan gewicht. Een kleine troost: op de topdag laat je zoveel mogelijk in je tentje liggen en neem je alleen maar het allernoodzakelijkst mee. Die topdag is op zich zelf al zwaar genoeg, uit en thuis (vanaf kamp 3 naar de top, weer terug naar kamp 3) dat kan wel 18 uur duren!

Sponsoring

De Fa. Mantje sponsort me met kleding en klimmateriaal en TESO sponsort me met een geldelijke bijdrage. Ik ben hier erg blij mee en dank ze hartelijk!

Website

Er komt een website over de belevenissen van Harry en mij. Nu is het zo dat vanaf het basiskamp (Plaza de Mulas) er geen mogelijkheid meer is tot communicatie (behalve de satelliet telefoon) maar we proberen er toch wat van te maken. Het website adres wordt www.aconcagua-elsenharry.nl