Els aan de telefoon (vanuit Mendoza – 13.10 uur NL-tijd)
Gisteren een lange afdaling – 8 uur gelopen – en daarna per busje naar Mendoza, waar ze na middernacht aankwamen. Els voelde zich erg goed, was fit en had nauwelijks nog last van haar vinger. Die was door de dokter in het basiskamp goed behandeld.
Vandaag gaat ze nog een paar dingen regelen bij het gidsenbureau en zich voorbereiden op de terugreis. Vanavond wordt de expeditie afgesloten met een feestelijk diner.
Eerder schreef ik dat Els tot Refugio Independencia (6400 m) was gekomen. Dat klopt niet helemaal, het was een kamp tussen “Berlin” en “Independencia”, ca. 6200 m. Als ze niet gevallen zou zijn, was ze waarschijnlijk wel meegegaan op de topdag. Of ze die gehaald zou hebben is (natuurlijk) niet zeker, ook al omdat ze de dagen ervoor ziek was geweest (een aantal keren overgegeven).
Zondag is ze samen met het Noorse echtpaar afgedaald naar het basiskamp. Zij waren ’s nachts wel vertrokken naar de top, maar waren omgekeerd.
Els herhaalde nog eens dat ze erg trots is dat ze zover is gekomen. Het is voor haar niet gemakkelijk geweest om door te gaan na het vertrek van Harry. Hoewel de groep aardig voor haar was, spraken de meesten Spaans met elkaar – ook de Noren deden daar graag aan mee – en dan ben je al gauw een buitenstaander. Maar ze heeft er geen spijt van door te zijn gegaan. Zij zou anders voor de tweede keer zijn afgedaald, terwijl zij zich erg goed voelde.